⚠️ Iemand die zwaar "snurkt" en niet wakker te krijgen is, slaapt niet. Dat is een noodgeval.
Bel direct 112⚠️ Waarschuwing nog steeds actueel (Trimbos, april 2026): namaak-oxycodon met nitazenen is nog in omloop.
Lees de waarschuwing →Dit is geen verhaal over een verslaving. Het is een verhaal over een keten: een recept bij ontslag, herhaalrecepten bij napijn, gewenning die niemand opmerkt, en dan een ziekenhuis dat acuut stopt. Wat daarna komt, is geen karakterzwakte. Dat is wat er overblijft.
De meeste voorlichting over opioïden gaat over wat je niet moet doen. Deze pagina gaat over hoe het gebeurt, verteld door iemand die het heeft meegemaakt.
Niet om het goed te praten. Om iets uit te leggen dat van buitenaf onbegrijpelijk lijkt: waarom iemand blijft betalen aan een dealer terwijl elk signaal zegt dat het niet klopt. Als je dat begrijpt, begrijp je waarom "gewoon stoppen" geen advies is.
Een doosje mee naar huis, met herhaalrecepten erbij. Makkelijk meegegeven, moeilijk terug te draaien. Niemand zegt erbij hoe lang je het zou moeten gebruiken, of wanneer je zou moeten stoppen. Dat gesprek komt later, of komt niet.
De pijn was echt. Dat is het eerste dat mensen niet begrijpen: dit begint niet met misbruik, het begint met een middel dat doet wat het belooft.
En het doet meer dan pijnstillen. Je wordt wat zweverig, je wordt blijer, de stress valt weg. Op dat moment voelt het als de perfecte oplossing voor alles wat er speelt. Ruzie thuis, buikpijn, drukte in huis, een afspraak waar je tegenop ziet: er is telkens dezelfde uitweg, en die werkt elke keer.
Dat is het gevaarlijke. Niet dat het pijn wegneemt, maar dat het alles tegelijk wegneemt. Een middel dat één probleem oplost laat je makkelijk los. Een middel dat alle problemen tegelijk oplost niet.
Dit is het deel dat volgens mij het meest wordt onderschat, ook door artsen. En het verklaart waarom afbouwen voor sommige mensen zoveel zwaarder is dan voor anderen.
Oxycodon dempt niet alleen pijn. Het dempt ook spanning, somberheid, onrust en piekeren. Wie alleen lichamelijke pijn had, raakt bij het afbouwen zijn pijnstilling kwijt. Wie daarnaast worstelde met somberheid, angst, een druk hoofd of slaapproblemen, raakt bij het afbouwen alles tegelijk kwijt.
Dat is geen kwestie van minder wilskracht. Dat is een groter verlies.
Ruzie thuis, drukte in huis, een afspraak waar ik tegenop zag, een hoofd dat niet stil wilde. Er was telkens dezelfde uitweg, en die werkte elke keer. Niet een beetje: helemaal.
Elke stap omlaag brengt niet alleen pijn terug, maar ook de spanning, de somberheid en de onrust die er onder lagen. Vaak alle drie tegelijk, en vaak heftiger dan voorheen.
Ik ben ervan overtuigd dat oxycodon harder inhakt bij mensen die al mentaal in de knel zitten. Wie somber is, wie ADHD heeft, wie een trauma draagt of chronisch overbelast is: bij die mensen doet het middel meer dan pijnstillen. Het geeft rust waar geen rust was. En dat is precies wat je niet meer wilt missen.
Ik denk dat daar een deel van de verklaring ligt waarom het bij mij zo snel ging. Niet omdat de pijn erger was dan bij een ander, maar omdat er meer werd opgelost dan alleen pijn.
Dit is een persoonlijke waarneming en geen medische claim. Ik kan het niet onderbouwen met onderzoek en ik ben geen arts. Maar als je dit herkent, bespreek het dan. Het kan uitmaken voor hoe een afbouwplan eruit moet zien, en of daar ook behandeling voor het andere bij hoort.
Als je dit leest en denkt: dat ben ik, dan is dit de zin om mee te nemen naar je huisarts:
"Ik denk dat de oxycodon bij mij niet alleen tegen de pijn werkt. Het haalt ook spanning en somberheid weg. Ik ben bang dat afbouwen daarom zwaarder wordt."
Dat is geen bekentenis en geen excuus. Het is informatie die bepaalt of er naast een afbouwschema ook iets anders nodig is.
Niet na maanden. Binnen een week na de start deed dezelfde hoeveelheid al minder. En dat los je op de enige manier op die op dat moment logisch lijkt: er een pil bij.
Omdat twee niet meer genoeg was. Dat is de hele overweging. Er is geen moment waarop je denkt: nu begint het.
Dagen, geen weken. Voor elke afspraak even een pil tegen de pijn. Dat klinkt redelijk, en op dat moment is het dat ook.
Van twee naar zes, in ongeveer een week tijd. Op dit punt draait de dag al om de timing: wanneer heb ik genoeg, wanneer begint het gedonder, hoe kom ik de nacht door.
Vanaf hier is het geen keuze meer. Het gaat niet om beter worden, het gaat om niet in ontwenning raken.
Dat is levensgevaarlijk. Ik wist dat niet, of ik wist het wel en het deed er niet meer toe. Die twee zijn op dat punt niet meer van elkaar te onderscheiden.
Ik ben verslavingsgevoelig. Dat weet ik nu. Bij mij trad de gewenning al op in de eerste week, en daarna ging het hard. Bij een ander duurt datzelfde traject maanden, of gebeurt het helemaal niet.
Precies dat is het probleem. Niemand vertelde me vooraf dat dit kon. Er werd niet gevraagd of ik eerder moeite had gehad met middelen, en er was geen afspraak over wanneer we zouden evalueren. Als je weet dat je gevoelig bent, of het niet zeker weet, is dat een gesprek dat voor het eerste recept hoort, niet erna.
Dat het voor de pijn was. En dat klopte ook, want er wás pijn. Alleen was de pijn die ik meestal had niet de zenuwpijn waarvoor het ooit was voorgeschreven, maar het tekort aan oxycodon zelf. Dat onderscheid kon ik toen niet maken. Van binnenuit voelt het identiek.
Dat verschil moet ergens vandaan komen. En zo begint het tweede circuit, parallel aan het eerste.
In de weekenden naar de spoedpost, met klachten die er werkelijk waren, in de hoop op een strip of een doosje. Dat is geen list. Ik had pijn. Alleen was die pijn inmiddels vooral ontwenning, en dat wist ik zelf niet helder genoeg om het te kunnen zeggen.
Wat de arts niet voorschreef, kwam ergens anders vandaan. Niet uit avontuur. Uit rekenwerk: er waren zoveel pillen per dag nodig en er kwamen er acht binnen. Het verschil moest ergens vandaan komen.
Een koerier die onderweg is en "per ongeluk" het dubbele heeft meegenomen, dat niet meer terug kan. De keuze: meer betalen of alles kwijt. Op elk ander moment in mijn leven zou ik dat direct doorzien.
Maar zonder oxycodon word je letterlijk gek van verlangen. Je lichaam geeft spierpijn, onrust, zweten, een ziek gevoel, en het weet maar één oplossing. In die toestand neem je blind foute beslissingen. Niet omdat je het niet ziet. Omdat het op dat moment niet uitmaakt wat je ziet.
Je neemt er één en er gebeurt niets. Het lichaam blijft schreeuwen. Dus doe je er een tweede bij, en er gebeurt nog steeds niets. Dan ga je een afkickperiode in terwijl je denkt dat je je medicatie hebt ingenomen.
Dat is het verwarrendste dat er is. Je zoekt een andere oorzaak: griep, stress, iets anders dat je hebt gegeten. De gedachte dat de pillen nep waren, komt vaak pas veel later. En tegen die tijd is het nummer weg.
Oxycodon werkt niet direct. Er zit inwerktijd tussen. Bij één pil kun je onmogelijk zeggen of het werkt of dat het aan iets anders ligt.
Dat is precies waarom namaak hier zo lonend is. De verkoper wordt zelden aangesproken, want tegen de tijd dat de koper het zeker weet, is er niemand meer om aan te spreken.
Hoe die markt werkt →Geen afbouwschema, geen overdracht, geen vraag hoeveel ik werkelijk gebruikte. De behandeling was klaar, dus de medicatie was klaar.
Voor iemand die op dat moment koelkasten van hun plek schuift voor één pil die eronder is gerold, en die al regelmatig op een carpoolplaats staat om aan te vullen, is dat een onmogelijke opdracht.
Niet moeilijk. Onmogelijk. Het verschil tussen die twee woorden is precies waar de fuik zit: de zorg denkt iets af te sluiten, en sluit in werkelijkheid de enige deur die nog open stond.
Wat er daarna gebeurt, gebeurt buiten het zicht van iedereen die het recept ooit heeft uitgeschreven.
Dit is het deel dat er in dit soort verhalen meestal niet in staat, en het is het belangrijkste deel.
Geen "je moet stoppen", maar een plan met een tijdlijn. Dat verschil is niet cosmetisch. Het is het verschil tussen een opdracht en een behandeling.
Kleine stappen. Klein genoeg om vol te houden, want een stap die je niet volhoudt, brengt je verder terug dan waar je begon.
Niet doorgaan tot het misgaat, maar wachten tot het rustig was voor de volgende verlaging. Het tempo werd bepaald door wat het lichaam aankon, niet door een agenda.
Voor de laatste stappen, omdat je met een vloeibare vorm veel kleinere doses kunt maken dan met een pil. Dat is precies waar het bij afbouwen misgaat: de laatste stap vanaf de kleinste pil naar niets is te groot.
Dat hoort erbij en dat mag gezegd worden. Niet door wilskracht, want die had ik in de jaren daarvoor ook. Door een plan, en door iemand die dat plan maakte en bijstuurde.
Als er nu een pil in de kattenbak zou vallen en het was mijn laatste, dan viste ik hem eruit. Ik heb ooit een koelkast van zijn plek getrokken omdat er één onder was gerold. Onder het stof, even voorzichtig schoonmaken, innemen.
Dat is na een geslaagd traject nog steeds zo. Niet omdat het afbouwen mislukt is, want dat is het niet. Maar omdat de grip van dit middel verder gaat dan het gebruik. Het voelt alsof je bezeten bent.
Wat wel veranderde: er ligt geen pil meer. Er is geen nummer meer. Er is een plan geweest en er is iemand die het weet. Dat is wat afbouwen oplevert. Niet dat het verlangen verdwijnt, maar dat het geen beslissingen meer neemt.
Er is geen moment aan te wijzen waarop iemand een fout maakte. Het recept was terecht. De herhaalrecepten waren begrijpelijk. Dat het ziekenhuis op enig moment stopte, was medisch verdedigbaar. En toch loopt de lijn van een ontslagrecept naar een carpoolplaats.
De voorschrijver dacht dat de huisarts het oppakte. De huisarts dacht dat de specialist het had ingesteld. In dat gat groeit de gebruiksduur.
Er werd uitgegaan van wat er op papier stond. Wat er daarnaast bijkwam, kwam niet ter sprake, en ik bracht het zelf ook niet in.
"Het is niet meer nodig" is een medisch oordeel over het middel. Het zegt niets over het lichaam dat er inmiddels op draait.
Niet van het ziekenhuis dat het startte, maar van een psychiater die er los van stond. Dat is geluk, geen systeem.
Omdat ontwenning geen ongemak is maar een lichamelijke noodtoestand: spierpijn, onrust, zweten, misselijkheid en een aandrang die alles overstemt. In die toestand werken de signalen die je normaal waarschuwen niet meer. Het is geen gebrek aan verstand. Het is een lichaam dat de beslissing overneemt.
Dat is de ervaring die op deze pagina wordt beschreven: het middel dempt niet alleen pijn maar ook spanning, somberheid en onrust. Wie daar al mee worstelde, raakt bij het afbouwen dus meer kwijt dan alleen pijnstilling, en dat maakt stoppen zwaarder. Dit is een persoonlijke waarneming en geen medische claim, maar het is het bespreken waard met je arts: het kan uitmaken of er naast een afbouwschema ook behandeling voor het andere nodig is.
Dat verschilt sterk per persoon, maar het kan heel snel gaan. In het verhaal op deze pagina trad de gewenning al binnen een week na de start op: van twee naar drie per dag, een paar dagen later vier, en na ongeveer een week zes. Geen van die stappen voelde op dat moment als een sprong. Bij iemand anders duurt hetzelfde traject maanden of gebeurt het niet. Wie weet dat hij gevoelig is voor middelen, doet er goed aan dat voor het eerste recept te bespreken.
Van binnenuit vaak niets. Ontwenning veroorzaakt echte lichamelijke klachten: spierpijn, buikpijn, onrust, een ziek gevoel. Iemand die daarmee hulp zoekt, zoekt terecht hulp, alleen is de oorzaak dan de behandeling zelf geworden en niet de oorspronkelijke klacht. Dat onderscheid is voor de persoon zelf bijna niet te maken.
Ja. In dit verhaal lukte het met een plan van twee tot drie maanden: telkens een kwart omlaag, daarna stabiliseren, en aan het eind een vloeibare vorm voor heel kleine stappen. Wat het verschil maakte was niet wilskracht, maar begeleiding: iemand die het plan maakte en bijstuurde.
Zorgfuik verzamelt ervaringen om te laten zien dat dit een patroon is en geen losse pech. En op de hulppagina staat wie je vandaag kunt bellen.